കാളിയന്‍

കാളിന്ദി തീരം..
കൊടും വിഷം
വിഷ സഞ്ചിയില്‍ നിറച്ചു

ശീല്കാരം പുറപ്പെടുവിച്ചു
ഒരായിരം കാളിയന്മാര്‍..
അവര്‍ ചീറ്റുന്ന
വിഷ ജ്വാലകളില്‍
ഇടയന്മാരും,
കന്നുകാലികളും
എരിഞ്ഞടങ്ങി.
ഗോപ സ്ത്രീകളുടെ
ഗര്‍ഭ പാത്രങ്ങളില്‍
ജീവന്റെ തുടിപ്പുകള്‍
തേങ്ങിക്കരഞ്ഞു.
രാജകൊട്ടാരം..
തിങ്ങികൂടിയ പ്രജകള്‍..
പരിദേവനങ്ങള്‍...
അവര്‍ക്ക് മുന്‍പില്‍

ചക്രവര്‍ത്തിയുടെ  കണ്ണുകള്‍

തിളങ്ങി..
ദ്രംഷ്ടകളില്‍ നിന്നോഴുകിയ
വിഷലിപ്ത കാളിന്ദിയില്‍
അലിഞ്ഞില്ലതാവുമ്പോഴും 
ഓടക്കുഴല്‍ നാദത്തിനായ്
അവര്‍ കാതോര്‍ത്തു..

ഭാവന



ഇന്നലെ ചാറ്റ് ചെയ്തപ്പോള്‍
നീ പറഞ്ഞില്ലേ എഴുതാന്‍..
ചാറ്റല്‍ മഴയുടെ കുളിര്‍മയുള്ള
നഷ്ടബാല്യത്തെ കുറിച്ച്.
കറുത്ത ബ്ലോഗ്‌ പേജിന്‍റെ
വെളുത്ത ജാലകം ഞാന്‍ തുറന്നു.
സ്മൃതികളില്‍ തെളിയുന്നതതെന്ത്‌ ?
പിച്ച വച്ചു നടന്നപ്പോള്‍
കമിഴ്ന്നു വീണ ശൈശവം.
സ്വാന്തനങ്ങളില്‍, പാല്‍മഴകളില്‍..
താരാട്ടു കേട്ടുറങ്ങിയത്‍
(ഓര്‍മയില്‍ നില്‍ക്കാത്ത ശൈശവം
മനസ്സില്‍ കോറിയ മായാചിത്രങ്ങള്‍)
താമരക്കുളത്തില്‍ റ വട്ടത്തില്‍
നീന്താന്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍
വെള്ളം കുടിച്ചതും
വാഴപൂവുകള്‍ അടര്‍ത്തി
തേന്‍ കുടിച്ചതും
എല്ലാവരും എഴുതുന്നതല്ലേ
എന്ന് നീയും ചോദിക്കും.
നിന്നെ ആശ്ചര്യപെടുത്താന്‍
ഒന്നുമില്ല എന്റെ ഭാവനയില്‍.
ബാല്യകാലത്തിന്‍റെ താളുകള്‍
ചിതലരിച്ചിരിക്കുന്നു.
വികലമായ അക്ഷരങ്ങള്‍.
അവയ്ക്കിടയിലെ ജാലകങ്ങളില്‍
നിന്‍റെ നിഷ്കളങ്കത.
മേശപ്പുറത്തിരിക്കുന്ന
കണ്ണീര്‍ വറ്റിയ ഒരു പേന
എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നു
അതിനുമുണ്ടായിരുന്നു
താരാട്ടു പാടിയ കൈകളില്‍
ഉറക്കം നടിച്ച ശൈശവവും,
പിന്നെ കുസൃതികള്‍ക്ക്
കൂട്ട് നിന്ന ബാല്യവും.

മത്സ്യ കന്യക

ഞാന്‍ നീന്തുകയാണ് സാഗര നടുവില്‍
കൈകാലുകള്‍ തളരുന്നു ..
കണ്ണുകളില്‍ കറുത്ത ചായം പടരുന്നു ..
ശ്വാസനാളങ്ങളില്‍ പരല്‍മീനുകള്‍ പിടയ്ക്കുന്നു ..
തിരമാലകള്‍ എന്നെ താരാട്ടു പാടി ..
നിദ്രയുടെ അഗാധതയിലേക്ക്‌ ഞാനൂളിയിട്ടു
മിഴികളില്‍ വര്‍ണ കൂട്ടുകള്‍ നിറഞ്ഞു ..
കാതില്‍ മുഴങ്ങുന്ന ശ്രീരാഗങ്ങള്‍ . .
വ്ര്‍ണചിത്രങ്ങളെ തോഴിമാരാക്കി അവള്‍ വന്നു ..
വശ്യതയെ മിഴികളില്‍ ബന്ദിച്ച മത്സ്യകന്യക
കിന്നാരം പറഞ്ഞവള്‍ എന്റെ ചുറ്റും നീന്തി...
കിന്നര തുല്യനായി ഞാനും
പവിഴപുറ്റുകള്‍ നിറഞ്ഞ നീലിമയില്‍ …
യാമങ്ങള്‍ കടന്നുപോയതരിയാതെ ഞങ്ങള്‍...
മൂന്നാം ദിവസം അവള്‍ മൊഴിഞ്ഞു..
"സമയമായ്..നിനക്ക് തിരിച്ചു പോകാം"
ഉത്തരങ്ങള്‍ തേടുന്ന മിഴികളില്‍ ചുംബിച്ച്
കുസ്രിതി നിറഞ്ഞ സ്വരത്തിലവള്‍ പറഞ്ഞു
"ഇതാണ് എന്റെ ലോകത്തിന്‍ നിയമം
മൂന്നാം നാള്‍ തിരിച്ചു പോകണം-
കരയിലെ സ്നേഹ നാടകങ്ങള്‍ കാണാന്‍".

ഓട്ടം

ഞാന്‍ ഓടുകയാണ് മുന്നില്‍
തളര്‍ന്ന കാലുകള്‍ ഏന്തി..
അവരോടുകയാണ് പിന്നില്‍
തളരാത്ത കാലുകള്‍ അമര്‍ത്തി ചവിട്ടി...


എന്തിനാണവര്‍ എന്നെ ഓടിക്കുന്നത്?
ഉത്തരം തേടാന്‍ സമ്മതിക്കാത്ത സമയം..
തളര്‍ന്ന കാല്‍പാദങ്ങളില്‍ രക്തം കിനിയുന്നു...
പാതകളില്‍ വിടരുന്ന രക്ത പുഷ്പങ്ങള്‍


ഒടുവില്‍ ഞാന്‍ കണ്ടു എന്‍ മുന്നില്‍...
ആരോ ഓടുന്നു പ്രാണ ഭീതിയോടെ...
ഒപ്പമെത്തിയ എന്നില്‍ നിന്നുയര്‍ന്നു...
കിതപ്പില്‍ മുറിഞ്ഞ ചോദ്യങ്ങള്‍...


എവിടെയ്ക്കാണീ പ്രാണ പ്രയാണം ???
നിര്‍ത്താതെ വയ്യല്ലോ ഒരു നാള്‍
‍കൈകള്‍ മുന്നോട്ടു ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട്
കൂടുതല്‍ വേഗതയിലോടി അയാള്‍...


വിയര്‍പ്പിറങ്ങി കലങ്ങിയ കണ്ണുകളോടെ
കണ്ടു ഞാന്‍ വേറൊരാള്‍ ഓടുന്നു മുന്നില്‍.
ചോദ്യങ്ങളുടെ വാളുമുയര്ത്ത്തിപ്പിടിച്ചു
ഓടി ഞാന്‍ തളര്ച്ചയരിയാത്ര യന്ത്രം പോലെ ...

കാത്തിരിപ്പ്‌

ഒരു മഴക്കാലത്തെ നനവാര്‍ന്ന സന്ധ്യയില്‍
വിജനമാം വഴി നോക്കി ഞാനിരുന്നു.
ഉമ്മറപ്പടിയിലെ തളരുന്ന വെട്ടത്തില്‍്
ആകാംഷയോടെ ഞാന്‍ കാത്തിരുന്നു

കര്‍്ക്കട മേഘങ്ങള്‍ പായുന്നു, മത്തഗജങ്ങളെ

പോലവര്‍ ചിന്നം വിളിക്കുന്നു ...
അമ്മൂമ്മ ചൊല്ലിയ കഥയിലെ ദേവന്‍റെ
വാള്‍ത്തല മിന്നിതിളങ്ങിടുന്നു...

അക്ഷമ പൂണ്ട മനസ്സിന്‍ വിഹായസ്സില്‍
അസ്വസ്ഥ മേഘങ്ങള്‍ പ്രയാണം തുടങ്ങീ..
ഹൃദയമിടിപ്പുകള്‍ ഇടിനാദമായ് മാറി,
സിരകളില്‍ രക്തം മഴയായ്‌ പടര്‍ന്നു..

മഴജലം കെട്ടിയ മുറ്റത്തു ജീവിത
കുമിളകള്‍ പൊട്ടുന്നു തേങ്ങലോടെ...
രാവുകള്‍ പകലുകള്‍ മങ്ങിതെളിഞ്ഞു,
ഋതു ഭേദങ്ങളെന്‍് കൂട്ടുകാരായി.

കാത്തിരിപ്പിന്‍ ക്ഷമയറ്റൊരേകാന്ത-
പഥികനായൊരുനാള്‍് യാത്ര തുടങ്ങി...

പ്രവാസം

അകലെ ചക്രവാളത്തില്‍
 സന്ധ്യ എരിഞ്ഞടങ്ങി.
വിരഹ ദുഖവും പേറി
നക്ഷത്രങ്ങള്‍ കണ്ണു ചിമ്മി.
മണലാരണ്യതില്‍ വിഷാദ
ഗാനവും മൂളി കാറ്റു വീശി.
അകലെ കാത്തിരിക്കുന്ന
ആരൊക്കെയോ
സന്ധ്യാ നാമം ചൊല്ലി.

മറഞ്ഞു പോയ
പകലിനെ കുറിച്ചു
ഞാനോര്‍ത്തു കരഞ്ഞു,
കത്തുന്ന തീനാളങ്ങള്‍
എന്‍ മനസ്സിനെ
 ചുട്ടുപൊള്ളിക്കുന്നു.
വിഷ വാതകങ്ങല്‍
തീജ്വാലകളായ നിമിഷത്തില്‍.....
എവിടെ നിന്നോ ഉയര്‍ന്ന
കൂട്ടുകാരന്‍റെ നിലവിളി.

ഇരുളിന്‍റെ കംബിളി പുതപ്പു
മാറ്റിയെത്തുന്ന നാളത്തെ പ്രഭാതം
എന്‍ മനസ്സില്‍
ഒരു അഗ്നികുണ്‍ഡമായി
എരിയുമെന്നു ഞാന്‍ ഭയന്നു.
അകലെ ഓലപുരയ്ക്കുള്ളില്‍
നിലവിളികല്‍ ഉയരുന്നതു
ഞാന്‍ കേള്‍ക്കുന്നു.
കത്തുന്ന മണ്ണെന്ന വിളക്കിനു ചുറ്റും
പ്രാണന്‍ വെടിയുന്ന
ശലഭങ്ങള്‍.

മുറ്റത്തു പാതി പണിതീര്‍ന്ന
സ്വപ്നകൂടില്‍
മിന്നാം മിനുങ്ങുകള്‍
ചേക്കേറുന്നു.
നാളത്തെ പകലിനൊടൊപ്പം
കത്തിതീരാന്‍ വിധിച്ച
മാവിന്‍ ചില്ലയില്‍,
സ്വപ്നം കണ്‍ടുമയങ്ങുന്ന
അമ്മക്കിളിയുടെ ചിറകിനുള്ളില്‍
കിളിക്കുഞ്ഞുങ്ങല്‍
പതിയെ ചിലയ്ക്കുന്നു
നാളയെ കുറിച്ചോര്‍ക്കാതെ.....

യാത്ര

അയാള്‍ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.
അലക്‌ഷ്യമായി ശ്രദ്ധിച്ചു കൊണ്ട് ഞാനിരുന്നു.
ചില്ലുജാലകത്തിലൂടരിച്ചെത്തുന്ന പ്രഭാത കിരണങ്ങള്‍‍
‍വാതാനുകൂല വാഹനത്തെ ചൂടുപിടിപ്പിച്ചു.
വഴിയോരകാഴ്ചകള്‍ എന്നെ ഹരം പിടിപ്പിച്ചു.
ഗ്രുഹാതുരത്വതിന്‍റ്റെ നനുത്ത ഓര്‍മകള്‍ മനസ്സിലൂളിയിട്ടു.
അയാള്‍ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു...
അറ്റമില്ലാത്ത മണലാരണ്യം പോലെ.
അയാളുടെ വാക്കുകളില്‍ വിരഹവും ദുഃഖവും കടന്നുവന്നു.
ഏതോ നഷ്ടവസന്തങ്ങള്‍ ആ മിഴികളെ ആര്‍ദങ്ങളാക്കി.
അവിരാമമായ വാചാലത ചുണ്‍ടുകളെ മരുഭൂമിയാക്കി.
തളരാത്ത വാഹനം മാത്രം മുന്നോട്ടു കുതിച്ചുകൊണ്‍ടിരുന്നു.
അയാള്‍ ഇപ്പൊഴും സംസാരിച്ചുകൊണ്‍ടിരിക്കുകയാണ്.
ഒരിക്കല്‍ ജീവന്‍ തിരിച്ചേകിയ ആട്ടിടയന്‍ ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേറ്റു.
മിഴികളില്‍ സ്നേഹത്തിന്‍ കിരണങ്ങള്‍ പ്രതിഫലിക്കുന്നു.
വാചാലത വാക്യങ്ങളായി നിര്‍ഗമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
യാതാര്‍ഥ്യത്തിന്‍റ്റെ ചക്രങ്ങള്‍ മനസ്സില്‍ പ്രയാണം തുടങ്ങിയപ്പൊള്‍
വാചാലനായി മാറിയ എന്നെ നോക്കി അയാള്‍ ചിരിച്ചു.
ഞാന്‍ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു....
അലക്‌ഷ്യമായി ശ്രദ്ധിച്ചു കൊണ്ട് അയാളിരിന്നു.